برای چشمهایت

بنام مهربانترین مهربانان

دوست دارم اشک باشم  گوشه چشمت نشینم 

                                       تااگرروزی فتادم لااقل پایت ببوسم         .

دوستی گلدانی است که نشسته درایوان سحرودمیده است دراو تازه گلی

چهارفصلش همه سبز.اشتی شاخه او.عطری ازعاطفه دراو جاریست

      تارش ازعشق"پودش ازمخمل ابر"دامنش ازشبنم پر گوهر

بشکندروزی اگرشاخه ای ازاین گل سرخ

                                                     دل ما میشکند"دوستی میمیرد

سحرخنددبه نورزردفانوس        پرستویی دهدبرجفت خود بوس

نگاهم میدود برسینه راه            تورادیگر نخواهم دید افسوس

بنام خالق هستی

           اگرچه دوری ازاینجا                 تویعنی اوج زیبایی

           کنارم هستی وهرشب                 به خوابم باز میایی

          اگرهرگزنمی خوابند                  دوچشم سرخ ونمناکم

           اگردرفکرچشمانت                    شکسته قلب غمناکم

            ولی یادم نخواهدرفت                که یادتو هنوزاینجاست

          میان سایه روشنها                    دل شیدای من تنهاست

         نباید زود می رفتی                   وازدل کوچ میکردی

        افقهامنتظرماندند                       که ازدل کوچ میکردی

         بیادت تاسحرگاهان                   نگاهم سرخ وبارانی است

         توتاازدور برگردی                   به هجران توزندانی است 

_{امشب می خواهم تمام خاطرات کودکی ام راقابی کهنه بگیرم وبر سردردیدگانم بیاویزم}

_{تافراموش نکنم روزی کوله پشتی وجودم پرازنان وپنیراحساس بود وجیبهایم پراز کشمش}

_{وسیرمحبت میخواهم امشب کفشهای کودکی ام رادوباره بپوشم تا شاید باغچه جایی}

_{برای بازی من داشته باشد میخواهم امشب تمام کودکی ام را مرورکنم و تمام ثانیه هایش}

_{رادر ذهن بیاورم}

                      _{میخواهم همه رابی دلیل دوست داشته باشم}   

_{می خواهم دوباره روزهای کودکی ام رامرور کنم تا اگر دستم لرزیدوچیزی شکست}

_{به پای کودکی ام"اگر اشکی ریختم به پای گرسنگی ام"اگرفریادی کشیدم به پای لجاجتم}

_{امشب میخواهم همان کودک دوساله وچهار دست وپای}

_{عشق باشم که بر روی پله اول باز مانده است}

بنام گل"بیادگل"برای گل

ای که نزدیکی به من مثل درخت و افتاب              بر تن یخ کرده هم تا رویشی دیگر بتاب

باز هم از کو هسار شا نه ام بالا بیا                          شانه هایم سنگ زیرین سنگ زیر اسیاب

لهجه شیرین تو چون چشمه ساران روان                   خنده هایت بی دلیل وناب از جنس شراب

با تو سبزم هر نسیمی می شکو فاند مرا                  بی تو می خشکم ولی در حسرت یک قطره اب

گاه پشت تکه ای از ابر پنهان می شوی                    گاه در ارامشی نزدیک می ایی به خواب

خلوتم پر می شود از عطر اهنگ صدات                        نازنینم گر نبا شی خا لیم مثل حباب

                    توکه گلبوته های شعر شادم را به باران نگاهت بارور کردی

                   عزیز من نگو! چرا خداحا فظ ؟

خداحافظ کلامی تلخ وغمگین است                      غم رفتن غمی بسیارسنگین است

بنام خدا

تو را می خواهم و دانم که زودی

به کام دل در اغوشت بگیرم

تویی ان اسمان صاف روشن

من این کنج قفس مرغی اسیرم

ز پشت میله های سرد وتیره

نگاه حسرتم حیران به رویت

در این فکرم که دستی پیش اید

و من ناگه گشایم پر به سویت

دراین فکرم که در یک لحظه غفلت

از این زندان خاموش پر بگیرم

جهت دیدن آثار این هنرمندبرروی این لینک   کلیک نمایید.

شیراز شهر باغهاست اما مجموعه نارنجستان قوام در شهر شیراز یکی از زیباترین اماکن دیدنی است که کمتر با هجوم مسافران روبرو می شود.
به جز روزهای عید که از دو میلیون مسافر شیراز ، چند هزارتایی به نارنجستان سر می زنند ، بقیه روزهای سال نارنجستان قوام مکانی خلوت و الهام بخش است.

نارنجستان مکانی است که انگار زمان در آن می ایستد ولی قلب با شدت تمام می تپد. مکانی عمیق برای عمیق شدن.
این مجموعه از آثار معماری دوره قاجار است و احداث آن توسط علی محمد خان قوام الملک 1267-1257 شروع شده و در حدود سال 1300 ه. ق تكميل شده است.
ساختمانی بزرگ و زیبا به مساحت 940 متر در باغی به مساحت 3500 متر.
ساختمان و اتاقها با نقش برجسته ها و مینیاتور های بسیار چشم نواز فضایی متین ، و آرام بخش پدید آورده اند.
زیر زمین نارنجستان قوام ، نیز نمایشگاهی از عتیقه و اسناد تاریخی در خود جای داده که به تنهایی یک گنجینه است.

نارنجستان قوام در خیابان لطفعلی خان زند قرار دارد.
آنگونه که گفتم شیراز شهر باغهاست. هر گوشه شهر یک باغ قدیمی پیدا می شود که مسافران را به خود فرا می خواند. باغ ارم ، باغ دلگشا ، با غ صفا ، باغ عفیف آباد و باغهای دیگری که هرکدام داستان خود را دارند.

اما موزه نارنجستان قوام قصه ای متفاوت دارد.